การแบ่งตามวัยของผู้เล่นเพลงพื้นบ้าน

แบ่งเป็น ๒ ประเภท คือ เพลงเด็ก และ เพลงผู้ใหญ่
       ๑. เพลงเด็ก หมายถึงเพลงที่เด็กร้องเล่นกันเอง หรือเพลงที่ผู้ใหญ่ร้องให้เด็กฟังเพื่อจุดประสงค์อย่างใดอย่างหนึ่ง เพลงเด็กจัดเป็นเพลงพื้นบ้านประเภทหนึ่งเนื่องจากเป็นเพลงที่จดจำสืบต่อกันมาโดยไม่ต้องมีการฝึกหัด
เพลงเด็กจะมีความสัมพันธ์กับวัฒนธรรมของท้องถิ่นนั้นๆ ในด้านความเชื่อ และบทร้อยกรองท้องถิ่น (ฉันทลักษณ์) อีกด้วย แบ่งเป็น 4 ชนิด คือ เพลงกล่อมเด็ก เพลงปลอบเด็ก เพลงประกอบการเล่น เพลงร้องเล่น
           ๑.๑ เพลงกล่อมเด็ก คือเพลงที่ใช้ร้องกล่อมให้เด็กนอนหลับ มักมีทำนองเนิบนาบ จังหวะลีลาเชื่องช้า เนื้อความอาจแสดงถึงความผูกพันระหว่างพ่อแม่ลูก หรือไม่ก็ได้ เราสามารถแบ่งเพลงกล่อมเด็กออกเป็น 2 ประเภทตามลักษณะเนื้อหาได้ดังนี้
                ๑.๑.๑ เพลงกล่อมเด็กที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับเด็ก มักแสดงหรือเน้นให้เห็นถึงความรักความเอาใจใส่ที่พ่อแม่มีต่อลูก หรือบางครั้งอาจมีเนื้อเพลงขู่เด็กเพื่อไม่ให้เด็กเกเรและยอมนอน
                ๑.๑.๒ เพลงกล่อมเด็กที่มีเนื้อหาไม่เกี่ยวกับเด็ก อาจเป็นการบรรยายสภาพความเป็นอยู่ ระบายความรู้สึกของผู้ร้อง หรือเป็นคติสอนใจ
            ๑.๒ เพลงปลอบเด็ก คือเพลงที่ผู้ใหญ่ร้องขณะที่หยอกล้อกับเด็ก หรือเพื่อปลอบเด็กขณะร้องไห้ มักเป็นบทร้อยกรองสั้นๆ ง่ายๆ มีจังหวะ ลีลากลมกลืนกับอากัปกิริยาของเด็กและผู้ใหญ่ในเหตุการณ์นั้นๆ
           ๑.๓ เพลงประกอบการละเล่น
           ๑.๔ เพลงร้องเล่น เป็นเพลงที่ร้องเพื่อความสนุกสนาน ผู้ใหญ่มักจะสอนให้เด็กร้องเพื่อฝึกฝนทักษะการออกเสียง การพูด หรือการร้องเพลง 

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s